Αισθητική Κρίση
Το κακόγουστο προκύπτει από πράξεις χωρίς σκοπό. Τα διαχρονικά κομμάτια είναι σαν τις παιδικές αναμνήσεις στη διάρκεια του πολιτισμού.
Το να μιλάμε για καλό ή κακό γούστο είναι να τοποθετούμε τον εαυτό μας σε σχέση με ένα σύνθετο παιχνίδι αντίληψης, κουλτούρας και κρίσης. Η πρόκληση έγκειται στο γεγονός ότι το γούστο φαίνεται στο κοινό, αρχικά, ως μια βαθιά υποκειμενική καθώς και πεισματικά κανονιστική έννοια. Η προσπάθεια να διακριθεί το καλό από το κακό γούστο, επομένως, ανοίγει σε μια μεγαλύτερη έρευνα: τι σημαίνει να ανταποκρίνεσαι καλά στα της τέχνης.
Η τέχνη, σε όλες τις μορφές της, υπάρχει όχι μόνο ως έκφραση ενός καλλιτέχνη αλλά και ως πρόσκληση προς τον δέκτη. Για να ανταποκριθεί κανείς καλά στην τέχνη, δεν περιορίζεται στο να μπορεί να περιγράψει αυτό που βλέπει, ακούει ή αισθάνεται. Αντίθετα, είναι να ασχοληθεί κανείς με το έργο με έναν τρόπο που είναι στοχαστικός, ανοιχτός και μεταμορφωτικός. Η σωστή ανταπόκριση στην τέχνη σημαίνει να την προσεγγίζουμε με προσοχή, να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να συγκινηθεί ή να προκληθεί, και να εισερχόμαστε σε έναν διάλογο μεταξύ του έργου, του καλλιτέχνη και της δικής μας εμπειρίας. Η κατανόηση είναι να αφήνεις το χρόνο να δράσει.
Η καλαισθησία είναι η ικανότητα να ανιχνεύει την αξία πέρα από την προτίμηση, μια ευαισθησία στην αντίληψη, το βάθος και την ακεραιότητα. Αναγνωρίζει την υποκρισία και τη συνοχή, ανταποκρινόμενη σε έργα που εκπληρώνουν τους στόχους τους με ισορροπία. Δεν είναι ούτε δεσμευμένη από τη σύμβαση ούτε σκλαβωμένη από την καινοτομία, αλλά αναζητά την αλληλεπίδραση της εκλέπτυνσης και της αντήχησης.
Το κακόγουστο προκύπτει από πράξεις χωρίς σκοπό, μίμηση χωρίς κατανόηση ή συναίσθημα χωρίς πολυπλοκότητα. Εξομαλύνει την αντίληψη, ευνοώντας το προφανές σε βάρος του αυθεντικού και του ουσιαστικού. Δίνει προτεραιότητα σε μια επιφανειακή έλξη.
Ωστόσο, η αισθητική είναι ρευστή: αυτό που μια εποχή καταδικάζει ως χυδαίο μπορεί αργότερα να γιορταστεί ως οραματικό, αποκαλύπτοντας ότι το όριο μεταξύ εκλέπτυνσης και χυδαιότητας είναι ιστορικό, κοινωνικό και αντιληπτικό.
Τα διαχρονικά κομμάτια είναι σαν τις παιδικές αναμνήσεις στη διάρκεια του πολιτισμού.
Η αισθητική είναι μια καλλιεργημένη ευαισθησία. Ανυψώνει την αντίληψη, είναι αυθεντική, αγκαλιάζει την αμφιβολία και την αβεβαιότητα, την ένταση, το βάθος. Για να βρούμε το καλαίσθητο θα χρειαστεί να ακολουθήσουμε την αιτιότητα, την ανάγκη, και να προσέξουμε το τι καθιστά δυνατό η τέχνη. Για να απαντήσουμε σωστά, πρέπει να αφήσουμε την τέχνη να μας σημαδέψει, επιτρέποντάς της να μας διαμορφώσει αντί να παραμείνουμε αλώβητοι. Είναι να αναλογιστούμε και να ερμηνεύσουμε. Η τέχνη δεν είναι ένα κλειστό αντικείμενο με μία μόνο σημασία· είναι μια ανοιχτή πρόσκληση για διάλογο αντί για έναν αυθαίρετο μονόλογο. Η τέχνη εκπληρώνει τον σκοπό της όταν βαθαίνει την αίσθηση της κατανόησής μας για την ανθρωπότητα.